Het verhaal wordt niet duidelijker. Punten vervagen, komma's worden uitgewist en de hoofdpersoon wisselt zo nu en dan. Ik voel je hoofd tegen mijn schouder en draai me voorzichtig om. Een volgende pagina is weer volgeschreven. Ik zet een punt, met een mogelijkheid tot komma.

Ik leerde iets over kwantumfysica en subatomaire deeltjes. Niet alleen was alles met elkaar verbonden, maar ook zou mijn intentie mijn realiteit kunnen veranderen, net zoals observatie de realiteit ook per definitie beinvloed. Als water in prachtige ijskristallen kan veranderen van alleen al het woord liefde, moet het vanaf maandag wel goed zitten tussen ons, want niet alleen mijn intentie is jou liefhebben zoals jij dat verdient, maar ik heb zelf ook al besloten welke realiteit ik ga observeren. Die andere, zoals het nu is, bewaar ik voor een paralel universum, waarin de realiteit niet is zoals ik die wil.

Het spijt me. Het spijt me dat ik het niet ga halen, waardoor wij de warme zomerdagen samen mislopen. Ik weet dat het raar is je te verontschuldigen voor iets wat er nooit is geweest, maar als ik besef hoe het zou zijn geweest, bekruipt mij toch het gevoel dat ik door te gaan niet alleen mijzelf iets afneem, maar ook jou. Ik heb mijn zusje gevraagd of ze mijn plaats in wil nemen. Ze heeft geen donkerbruine krullen, maar haar lach is wel betoverend en misschien is het met haar wel net zo leuk als het met mij zou zijn geweest. Ik was graag zelf met je gaan wandelen door de bossen en had je graag het verhaal verteld over de piraat een-oog die gevangen werd gehouden door de kabouter Bert, maar er zijn nu eenmaal verplichten in het leven waar je niet onderuitkomt. Sterven bijvoorbeeld. Ik had het je in persoon willen vertellen. Al had dat het allemaal moeilijker gemaakt. Ik ga dood. Vandaag niet, misschien morgen of overmorgen, anders wel over een tiental jaren. Mijn broer vroeg gisteren of ik bang was. Natuurlijk ben ik bang. Ik ben bang voor orthodontisten, voor steegjes in het donker en voor oude vrouwen met rode lippenstift. Je kunt zeggen wat je wilt, maar er is echt iets engs aan oude vrouwen met rode lippenstift. Ze kijken altijd zo streng en zuur, net als of ze je ieder moment kunnen slaan met een stok en je duizend strafregels kunnen laten schrijven. Ik ben niet bang voor de dood en ik ben niet bang voor jou. Vanaf het moment dat ik je zou hebben gezien zou ik hebben geweten dat jij het was. Je bent mooi. Je net-niet-kuiltjes zijn mooi. Het zou twee seconden geduurd hebben totdat ik besefte dat er niets was in de wereld waar ik meer van hield dan die twee net-niet-kuiltjes en de lippen er tussen in. Het duurde twee seconden voordat ik het doorhad. Ik vind je al leuker dan leuk sinds de eerste dag, dus om afstand te nemen om de pijn te verzachten is al mosterd na de blokjes kaas. Ik had die zes maanden zo graag verlengd. Ik had met je willen oefenen op het vier keer ronddraaien van pannekoeken in de lucht en ik had ze graag samen met je opgegeten, maar het is te laat. Ik ga dood, misschien niet vandaag of morgen, maar uiteindelijk wel. En dan het liefste van iets gaafs zoals een boa-constrictor of een kogel die ik opvang voor de zwerver van drie straten verder, niet van een gebroken hart. Ik blijf immuun voor gevoelens en liefde. Sorry dat ik het nu jou ook deels afneem, maar ik weet zeker dat je het weer zult vinden snel, daar ben je leuk genoeg voor.

Als ik zou kunnen vertellen waar het fout ging, misschien, misschien zou ik dan niet zoveel drinken. Je negeert me, niet alleen nu, en ik weet dat dat alles makkelijk, na al die dagen makkelijk. Ik sms je, je smst niet terug, en toch, ik voel je handen nog steeds op mijn lichaam, flarden van jouw grapjes nog steeds door mijn hoofd. Ik adem in, het is jij en ik, niet meer samen, ik sta met een ander, jij ook, ik verveel me. Jij misschien niet, jij versiert alles, hebt overal ingepast, ook in mij, voor zolang het nog wij samen was. Wist je het? Merkte je hoe het klopte, hoe het rond pompte, hoe ik was, en leefde? Ik denk al minstens een paar minuten niet aan je, wil je wel zien, je beste vriend, je zusje. Het is voorbij, het is voorbij, en over. Je bent deel van mij, maar niet meer bij mij. En alles altijd over jou. Ik zit hier alleen, alleen, niets aan te doen, dit was het dan. Nooit meer de aanraking, nooit meer de gevechten. Dit is het, zo zal het zijn. Dag, dag. Er komt een dag en dan zien we elkaar weer. Na al die maanden en dan? Ik kijk jou aan, jij kijkt mij aan. Het is over, totaal over, maar het is er nog. Het klopt nog. Het is er nog, zie het dan, voel het dan. Soms wil ik jouw hand tegen mijn borst drukken en schreeuwen: "kijk dan, dit komt door jou". Ik zal zwijgen, wil zwijgen, maar het lukt niet, wat er in zit, moet er uit, maar je blijft zitten. Blauwe vlekken vormen op mijn vingers, ik schrijf, schrijf over jou. En het is godverdomme niet eens een goed verhaal..

Ik kan het wel weer verhullen in lege woorden, maar ik verdien zoveel meer dan het gevoel dat nu langzaam mijn lichaam overneemt. De tijd tikt langzaam door en jij neemt met mijlenstappen afstand, waardoor kleinduimpje jou niet eens bij had kunnen houden. Je verdwijnt en ik ren zo hard als ik kan, terwijl ik het eigenlijk zou moeten accepteren, maar ik wil het niet. Waarom gaat alles zo verdomd snel verkeerd?

Ik kijk door mijn halfopen, slaapdronken ogen en zie jouw lippen, maar ze zijn zo dichtbij dat ik niets anders zie dan een roze, rode waas en dus sluit ik maar weer mijn ogen en droom ik over tijden dat jij vocht met een draak en ik bramen plukte met een lach op mijn gezicht.

Ik voel mij zo hopeloos nu, op dit moment, want jij bent niet in de buurt. Ik worstel met gevoelens voor een andere man, voor zolang het duurt. Ik herinner me hoe jij lachte en ik hoop dat als ik terugkom jij op mij hebt gewacht. En het regent buiten en het lijkt veel minder dag dan nacht. Je bent in geen weken naar mij toegekomen en ik vraag me af waarom. Wil je vrij zijn, naar een ander, was het leuk voor zolang het kon? Ik zat naast je, bekeek je ogen en of ze groen zijn of grijs of blauw, zou ik niet kunnen zeggen. Dan sta ik met een andere jongen en hij probeert het, maar dat mijn hart bij jou is valt niet uit te leggen. Ik denk aan de vorm van je handen, die de mijne vasthielden toen je nog naast me liep. Ik ken de vormen van je lichaam, die ik bekeek toen je sliep.

Ik wil altijd alles weten, maar ik geef jou de regie. 

Ik kijk je aan, begrijp jouw nuchterheid niet, maar aanvaard het gedwee.
Tot de dag dat jij aan je emoties durft toe te geven, huil ik voor twee.